Deze weg is niet verlicht. Alleen op het kruispunt waar ik de Vossegatsedijk was ingeslagen brandde een lantaarn. In het donker moest ik extra opletten op wandelaars of fietsers zonder verlichting. Ik omzeilde enkele afgewaaide takken en hobbelde over boomwortels die door het asfalt probeerden te komen. Zo ging ik voort langs het fort Rhijnauwen en passeerde het laatste witte bruggetje voor Het Hoge Bospad. Een vage schemer kwam nu over het fietspad en het was niet de maan, maar het kunstmatige licht van De Uithof. De grote oplichtende letters Universiteit Utrecht spiegelden in het water op de weilanden. Samen met de Kromme Rijn ging ik onder de A27 door. De Kromme Rijn, een altijd stromend riviertje, had me met een omweg toch weer ingehaald. Toen besefte ik, de toekomst ligt niet voor ons, de toekomst komt van achteren.