Een aantal weken geleden nodigde ik mijn lezers uit om een bijdrage te schrijven voor mijn duizendste post. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar de bijdragen kwamen en maakten me verlegen. Er zijn vele mooie woorden geschreven en ik ben er blij mee! Zo is 1000 toch een mijlpaal geworden en een plek om naar terug te keren als ik wil opgeven. Nu kan ik hier komen lezen en beseffen dat ik weliswaar schrijf voor mezelf, maar dat ik mijn teksten gerust als flessenpost de virtuele ruimte in kan slingeren. Ik mag weten dat er lezers zijn die zo nu en dan komen kijken of er weer iets is aangespoeld.

Aan iedereen die heeft geschreven: mijn zeer hartelijke dank!

In de begintijd van deze website stond er dedicated to my beautiful demon boven. Daar heb ik me van losgeschreven. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan – om de eenvoudige reden dat de mogelijkheid zich aandiende – juist vandaag de 1000e post te plaatsen. Zij is de lezeres in mij die hier niet zelf leest. Zij viert hopelijk in goede gezondheid vandaag haar 42e verjaardag!

En dan nu de bijdragen van mijn lezers. Ik heb ze op volgorde van binnenkomst geplaatst: Gert (polaroidvandedag.blogspot.com), Pascal (pascaldigital.blogspot.com), Lut, Christel (www.crystaldays.nl), Evy (anderewoorden.skynetblogs.be) en The Wandering Soul (wanderingsoul.web-log.nl). Alleen Pascal stelde vragen in zijn bijdrage, deze zal ik in een volgende post beantwoorden.

 

Duizend-en-één

Hoewel ik zelf een blog bijhoud, lees ik die van anderen eigenlijk niet. Ik heb me wel afgevraagd of dit niet vreemd was, iets kwalijks aan het licht bracht misschien, duidde op scheefgroei of onevenwichtigheid. Al was het maar omdat er een verband lijkt te zijn met de klassieke, gouden ethische stelregel 'doe een ander niet wat gij niet wilt dat u geschiedt'. Maar waarom zou alles altijd wederkerig moeten zijn, of alleen dan waarde kunnen hebben? Alleen de logica mag verwachtingen hebben, en dan nog alleen van een redenering. Is de onbeantwoorde liefde tenslotte minderwaardig aan de liefde die wederzijds is? Voor degene die liefheeft misschien, maar op zichzelf volgens mij niet. Ik denk dat ook zoiets geldt voor de makers van kunst, van muziek en literatuur, en voor de schrijvers van een blog.

Een blog in duizend stukken, dat is meer dan een schot hagel de duisternis in – dat heeft wel degelijk zin. Bovendien klinkt de echo van het rondvliegende lood door tussen de wanden en er is altijd wel iemand die het hoort, wat hij of zij in het schot ook denkt te beluisteren.

JWL lees ik dus wel. Vooral omdat ik de schrijver ken en zijn weblog onderdeel is van een voortdurend gesprek. Wat mij bevalt aan zijn reflecties is dat hij van ons tweeën het betere spitwerk verricht in film en filosofie, in muziek en ethiek. Het zal iets te maken hebben met het verschil in consistentie van de klei waarop we zijn opgegroeid. De zijne was steviger, stugger; de mijne zanderig, en bevond zich in de nabijheid van een alles voort spoelende rivier. Ik heb hem laatst in een e-mail getypeerd als Geweten. Daar schrok hij zelf voor terug natuurlijk, want hij mag dan diep graven; JWL wil geen kleikastelen maken van de opgegraven grond. Ik bedoelde dat hij door een draaiing van het perspectief de mensen soms wijst op hun bijziendheid, iets bij zijn lezers aanspreekt dat zou moeten schuilgaan in hun bewustzijn, maar dat misschien afwezig is. Hij plant het met zijn woorden weer terug aan, als herinneraar of uit verbazing, verontwaardiging of ergernis.

Toch zou ik niet willen zeggen dat JWL een moralist is. Dat misverstand ligt op de loer voor alle slechte lezers die door hun krimpende woordenschat ook niet langer in staat zijn subtiel onderscheid te maken, een voorstellingsvermogen hebben dat niet gekocht is op de groei. Want iemand die zich met moraal bezighoudt, is niet per definitie een moralist. Oordelen is dan ook niet wat JWL doet. Meestal niet tenminste, want op elke regel zijn uitzonderingen. In het precieze, genuanceerde gebied dat JWL heet, kun je de man sardonisch horen lachen; je kunt hem in eloquente bewoordingen zien ontploffen van woede; als poëtisch geïnspireerde vader ontroert door suburbia zien wandelen; als een goed gedocumenteerde amateurbiograaf en vriendelijk docerende liefhebber van filosofie, literatuur en klassieke muziek aantreffen in het scriptorium. De weblog van JWL bevat geen geboden, eerder ervaringsdeskundige handreikingen van een beweeglijke geest die bereid is alles, inclusief zichzelf, kritisch te onderzoeken.

JWL valt hooguit terug in een geprefabriceerde mal van het bestaan om te kunnen overleven, en niet aan de wolven overgeleverd te zijn. Want die buitenwereld, de zogenaamde echte wereld, de wereld die verschilt van de zogenaamde virtuele wereld van de blog, verlangd eenduidigheid van ons; één dimensie, één verhaal, eenheid. En dat terwijl de werkelijkheid veelzijdigheid is, verwarrende, verontrustende veelheid. Rust is ons alleen gegeven door tegenwicht, en door niet hier virtueel te zijn, maar in de tram en op straat: onze ware avatar is degene die de anderen zien als we op ons kantoor zijn, of in de trein.

JWL schrijft als Sherazade tegen de klok, tot het moment dat de tijd ons gunstig gezind zal zijn. Tegen de dreiging van de ondergang en de vergankelijkheid in, oproeiend tegen de stroom van de tijd, in de wetenschap dat er een punt komt waar de stroming minder sterk is; een zijtak van de rivier, of een dode arm – zodat we even gered zijn, of met rust worden gelaten. Hij zegt: gij zult niet doden, want gij zult niet ten prooi vallen aan het cynisme (dat ik wel degelijk zelf ken); gij zult uw geest niet laten doden door de magiërs van de vrije markt economie (waarvan ook ik soms in de illusies trap); gij zult u niet laten hypnotiseren door een geloofsovertuiging (ook al begrijp ik de aanvechtingen daartoe); gij zult niet doodzwijgen, ook al begrijp ik het zwijgen heel goed, omdat ik dat zelf ook vaak gepast vind, en ook graag naar anderen luister. Een blog lezen is vaak lezen wat je wilt lezen, horen wat je wilt horen. Wat ik denk te beluisteren in het schot JWL dat nog altijd nagalmt, is een onmogelijke liefde voor de wereld, een liefde die zelden beantwoord wordt en waarover het beter zwijgen is misschien. Bij deze dan maar, voor nu.

Gert
polaroidvandedag.blogspot.com

 

Beste JWL,

Je vraagt mij om een bijdrage voor je duizendste aflevering.

Je vraagt mij om je te vertellen waarom ik weblogs lees, en meer in het bijzonder waarom ik jouw weblog lees.

Ik kan beide vragen in één keer beantwoorden want ik lees maar één weblog echt systematisch: de jouwe. Soms zijn er zaken die mij minder boeien (ik zeg niet dat ze minder goed zijn) en die lees ik dan enkel diagonaal. Dat zijn vooral de posts over muziek. Dat is omdat ik met muziek, en zeker met schrijven over muziek, weinig affiniteit heb. Ik hoor wel graag muziek, maar ik bezit niet over de gave om ernaar te luisteren. En zeker niet om erover te schrijven. Maar als het over Nietzsche of over jezelf gaat, dan lees ik het wél.

Waarom lees ik je blog? Omdat JWL een vertrouwde stem is geworden, intussen. Omdat ik JWL één keer in levende lijve heb ontmoet en ik ervaar het lezen van zijn blog als een voortzetting van die ontmoeting. Omdat JWL iets van dat verre Nederland bij mij binnenbrengt (iets ánders dan die eeuwige 'uitdieping van de Westerschelde' of de 'koffiehops' of 'Geert Wilders'). Omdat ik vind dat wat JWL schrijft een hoog niveau haalt, erudiet is, vrij goed geschreven is, vaak interessant is. En omdat er een zweem over die blog hangt die mij heel erg bevalt. Iets persoonlijks dat net gesloten genoeg blijft om niet vrijpostig te zijn.

(Vrijpostig, dat is wel een goed woord in verband met blogs.)

En ik lees JWL, laat ik daar niet flauw over doen, omdat ik mij door hem gevolgd weet en ik vind het dan ook maar normaal dat ik me diezelfde moeite getroost – al zal het voor jou, Jan-Willem, veel meer moeite kosten want ik schrijf meer en vaker op mijn blog dan jij dat doet op de jouwe.

En dan is er nog onze briefwisseling, natuurlijk. Brieven naar Bunnik – Brieven naar Brugge. Ik ben blij met dat initiatief, tevreden over het totnogtoe behaalde resultaat en ik hoop dan ook dat we daar nog een tijdje mee kunnen doorgaan en dat de brieven een zekere kwaliteit blijven halen.

JWL, is dit een antwoord op jouw vraag? Ik wens je toe dat je de energie en de moed vindt om ook na de duizend nog een tijdje door te gaan. Het is beslist de moeite waard. Het is goed dat je wat je schrijft aan een aantal mensen voorlegt. Enkele tientallen. Dat lijkt niet veel, je bent er al een paar keer door ontmoedigd geraakt. Maar wat is het verschil met enkele duizendtallen? Ook al zijn het er maar twintig of vijftig, daardoor bestaat wat je schrijft méér dan indien je het niet via je blog openbaar zou maken – want als je dat niet zou doen, zou het helemaal niet bestáán. Ik maak me zelfs sterk dat je veel van wat je schrijft zonder blog niet eens zou schrijven.

Ten slotte dit: voor mezelf ben ik er steeds vaster van overtuigd geraakt dat de zin van het schrijven in het schrijven zelf hoort te liggen. Of preciezer: in de vreugde die je bij het schrijven ervaart. Wat er verder mee gebeurt, dat is iets anders. Een ding is zeker: zonder die vreugde kom je nergens.

Nog één dingetje over de lay-out van je blog. Je verandert regelmatig. Maar het blijft altijd mooi en smaakvol. Sober en grijs. Overzichtelijk en zeer handig in het gebruik. Ik houd daarvan. Je zegt al evenveel iets over jezelf – over wie je bent en over wie je wilt zijn – in de opmaak van je blog.

Heb ik vragen die ik je zou willen stellen? Hoe je schrijft, of je teksten laat rusten, of je ze herwerkt, of je vaak in laatste instantie jezelf censureert, in hoeverre je private kwesties toelaat? Ja, die veeleer praktische zaken zijn interessant. Of je niet eens droomt van een groter werk, iets op papier, ja een echt Boek? Daarop antwoord je zelf in je notitie 992. Ik zou willen weten hoe je je leesprogramma, dat je ons sinds enige tijd laat inkijken, opmaakt. En of je vaak reacties krijgt en wat je ermee doet. En of je zelf vaak andere blogs leest.

Tot spoedig! Ik schrijf binnenkort mijn antwoord op jouw brief naar Brugge.

Hartelijke groeten,

Pascal
pascaldigital.blogspot.com

 

Dag Jwl,

Waarom een lezer weblogs leest?

Waarom een lezer Jwl leest?

Volgens mij om héél diverse redenen, waaronder misschien een paar van mij.

Op een dag waarop ik eens wou bijleren wat muziektherapie kan zijn / bieden, komen de verwijzingen naar muziek in je weblog bovendrijven in het geheugen.

Over lezen en schrijven kan veel geschreven worden.

Deze lezer leest onregelmatig, evolueert in de tijd, is soms te moe, en op andere momenten misschien toch wat nood aan een weblog dat aanzet geeft tot reflectie. Een weblog van een mens die zelf eerlijk en soms zoekend is.

Bij mij kwam het bij de eerste stukjes dat ik las, als een weblog van een einzelgänger over.

Ook de benaming Café Sisyphus intrigeerde mij.

Café als ontmoetinsplaats en Sisyphus, was dat niet die van de Sisyphusarbeid? Of verwarde ik het met Atlas die de wereld torst ? De mythen kwamen bovendrijven en nog meer zin in lezen.

Een weblog met een intrigerende naam, iets van kwaliteit, waar je voorzichtig moet mee zijn, want het vraagt om veel aandacht en daarbij inspanning.

Soms een oase in de woestijn. Soms te zwaar, soms zéér herkenbaar en soms vertroostend.

Deze lezer ontdekte weblogs in periodes van ziek-worden, chronisch ziek-zijn en geconfronteerd met loodzware beslissingen.

M.a.w. wie dan nog eens niet denkt aan filosofie over leven en dood, tja, lijkt me niet echt een type dat in het leven staat als deze lezer.

Er zijn periodes waarin het weblog lezen niet meer aan de orde kwam. Het kan wat schommelen, mee met het evolueren van hoe levens zich afspelen. Partner eerst werkend, dan niet meer, tijd om andere dingen voorrang te geven.

Ach, je 1000ste bijdrage Jwl. Ik ben er blij mee, 1000 en 1 redenen om te blijven schrijven, 1000 en 1 redenen om niet te vergeten dat ik nu en dan weer eens meer moet gaan bijlezen bij jou.

Voor ik met een vervolgbehandeling begin, drink ik een glaasje op jou en alles wat jou interesseert en bezighoudt.

Mogen we nog lang hier blijven lezen en jij héél lang je goesting in schrijven behouden.

Dank voor dit delen.

Eén van je nu-en-dan passerende vrouwelijke lezers uit België.

Vriendelijke groet,

Lut

 

Een stukje schrijven voor jwl? Is dat te doen? Bij jwl schrijf je niet, bij jwl léés je.

Bij jwl lees je als de avond gevallen is. Bij jwl lees je als de dingen van de dag gedaan zijn.

Bij jwl lees je als de rust weer wat gevonden hebt of juist als je de rust wil vinden.

Bij jwl lees je voor het slapen gaan.

Je hebt de stilte en de avond nodig voor jwl.

Je zou jwl ook niet op een scherm moeten lezen. Eigenlijk zou jwl op papier moeten staan.

Zo dat je af en toe eens bladeren kan. Dat je dan weer eens dit leest en dan weer eens dat.

Een boek dat door je handen glijdt. Dat je af en toe eens op je nachtkastje legt. Dat je soms vergeet en dan weer tegenkomt.

Misschien ooit. Het spokende verhaal van jwl. Ooit zal het wel uitgespookt zijn en gevangen worden.

Ik ben benieuwd.

Christel
www.crystaldays.nl

 

Uiteindelijk doe ik een beroep op de oude blauwe linnenzak en graai ik enkele letters. Ik probeer een zin te breien, het lukt niet, het lukt wel, de buurjongen komt zich moeien en beslist over de geldigheid van het alfabet.

Jij en ik jagen hem weg; we hadden immers veel plezier met dat grote legbord en met die linnenzak, de waarde van de letters van het alfabet legden we naast ons neer en we speelden voort, zonder gouden muntstukken, zonder tinnen schotels of nagemaakte paarden. Zelfs de schilderijen lieten we heel.

De buurjongen kijkt beteuterd.

We sluiten de tussendeur en zetten enkele stoelen en een tafel op het terras. Het woordenbord en de linnenzak nemen we mee. We spelen het spel voort.

Als het jouw beurt is grijp je zes keer een zelfde klinker en drie verschillende medeklinkers. Je kan er geen woord mee vormen, rommelt een extra letter uit de linnenzak en je glimlacht.

Ik zie het, verwacht me aan een nieuw record en vraag wat je met die trofee zal doen. 'Hij bestaat niet,' antwoord je.

Ik leg je opmerking naast me neer en herbegin het spel. Ik lees a, b, c, d, e, f, g en je onderbreekt me. We gooien de letters op een hoop en dan terug in de linnenzak en maken een nieuwe afspraak.

'Morgen,' klinkt jouw voorstel. Ik ben het er volledig mee eens.

Evy
anderewoorden.skynetblogs.be

 

Ik lees JWL omdat woorden voor hem niet vanzelf spreken, hij weegt ze, zet ze in zinsverband. Ik lees JWL omdat hij mij verrrast, vergast op muziek en teksten waar ik het bestaan niet van vermoedde. Ik lees JWL, immers wie wil niet bevestigd worden in zijn opvatting over het Leven, de Wereld en de Ander of met gezag tegengesproken? Ik lees JWL omdat hij met regelmaat teksten schrijf die ik zelf had willen schrijven. Ik lees JWL, want wie wil niet weten dat als hij gek is dat ie dat niet alleen is? Ik lees JWL omdat hij eigenlijk alleen voor vrienden schrijft en als JWL een hond heeft, dan zal hij, zo denk ik mij, Laelaps heten.

The Wandering Soul
wanderingsoul.web-log.nl