De nacht drukt zwaar, de ernst die over me gekomen is, maakt me somber. Een magisch oog registreert mij en laat de buitenlamp aangaan. Ik zie hoe het licht mijn schaduw vooruit werpt over de sneeuw in de achtertuin. Zelfs 's nachts ontkom je er niet aan. De ironie doet me lachen en ik voel me al lichter worden.

Het is een ervaring die ik wel vaker in mijn leven gehad heb, dat als het me zwaar te moede wordt, er soms maar iets eenvoudigs hoeft te gebeuren om te scharnieren tussen neerslachtigheid en een als nieuw gevoelde monterheid. De Duitse taal kent daar een mooi woord voor: Heiterkeit, een woord dat verwijst naar vrolijkheid, onbezorgdheid, maar ook de helderheid van een onbewolkte hemel. Ieder zwaarmoedig mens zou ter compensatie zich moeten oefenen in Heiterkeit als houding. Als levensvoorwaarde.

De buitenlamp is uitgegaan, alleen als ik beweeg zal het weer aangaan. Ik maak een vrolijk sprongetje en jawel, daar is het weer, evenals mijn schaduw. Weet u, het kan, over de eigen schaduw springen. Probeert u het eens! Pluk de nacht!