ik val en ik val en ik val

Het doet pijn, dat onvermogen om te schrijven. Ik ben gehecht geraakt aan deze uithoek. Hier wachten al mijn plannen en projecten rustig op betere tijden en ik weet niet wanneer deze zullen aanbreken. Ondertussen probeer ik (ook dit is weer een poging). Ik moet verder met Nietzsche, ik wil nu eindelijk die brief aan Brugge afschrijven en al die andere projecten die geparkeerd staan. Daarnaast voel ik de verwachtingen van bezoekers die hier dagelijks langskomen.

Ooit zal ik kunnen schrijven over het verlies dat ik niet gewild heb. Misschien wanneer ik weer alleen woon, misschien eerder al, misschien wel nooit. Ondertussen