De film The Shock Doctrine is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Canadese journaliste Naomi Klein. Ik heb het boek niet gelezen, maar een eerder boek, No Logo, wel en daar was ik van onder de indruk. Nog steeds moet ik aan dat boek denken als ik bepaalde logo's in het straatbeeld zie. Gisteravond ging ik de film zien in het Louis Hartlooper Complex.

Misschien had ik geheel anders tegen de film van Michael Winterbottom en Mat Whitecross aangekeken wanneer ik het boek gelezen had. Nu kwam het op mij over als linkse propaganda. Ik kreeg een waterval aan historische beelden over mij heen, met daarachter de stem van Naomi Klein die gefilmd was tijdens lezingen. Beelden moeten de woorden kracht bijzetten. Voor wie het boek niet kent, zijn de woorden van Klein niet overtuigend. Ik miste de documentatie, de argumentatie, de feiten, maar bovenal miste ik in deze film de falsificatie. Nergens wordt een tegengeluid naar voren gebracht, een historicus die wellicht een nuancering zou kunnen aanbrengen, of een specialist die de getoonde gebeurtenissen (Chili Pinochet, Argentinië Videla, Nixon, Reagen, Bush, Tatcher, Jeltsin enz.) vanuit een andere invalshoek weet te benaderen. Nu moest ik maar voetstoots aannemen dat het allemaal de schuld was van De Grote Boosdoener Milton Friedman en zijn vrijemarktkapitalisme. De film Fitna van Geert Wilders is vele malen slechter, zijn boodschap vele malen minder aannemelijk, maar in wezen heeft zijn film in miniatuur dezelfde structuur. Alleen heeft Wilders een islamofobe boodschap die ik allerminst deel, terwijl het gehak op Friedman cs me als links politiek denker wel bevalt, ondanks alle kanttekeningen.

Na afloop sprak ik met een vriend nog wat na in het Ledig Erf. Het was tijdens dit gesprek dat ik me ineens realiseerde dat ik de verjaardag van deze website eenvoudigweg vergeten was. Op 25 april bestond dit virtuele eilandje zeven jaar!