Ja, ik heb weer zin om te schrijven. Maar waarom lukt het dan niet? Ideeën en onderwerpen genoeg, maar de rust, de ruimte en het zelfvertrouwen ontbreken. Nu heb ik daar wel een tactiek voor om dit te doorbreken: ik begin gewoon met schrijven. Het resultaat is dan doorgaans bedroevend. Vele opzetjes zijn al in de prullenbak verdwenen, schrijven laat zich niet forceren bij mij. Het moet gebeuren in onbewaakte ogenblikken, tijdens het lezen van een boek, tijdens een wandeling. Mijn hersenen dicteren dan flarden van zinnen die ik manmoedig probeer te onthouden. Ik ervaar het als een moment van geluk als ik dan een zin kan maken die dicht bij de gedachte is gekomen, een zin waarvan ik hoop dat deze goed genoeg is om meer bij te lezer op te wekken dan dat er daadwerkelijk geschreven wordt.

Nee, het wil niet, de gedachten worden afgeschermd door een poortwachter. Toch zie ik de poort openstaan en ik weet dat ik maar naar binnen hoef te lopen. Het zijn teveel zorgen die me weerhouden, zorgen om mijn kinderen, zorgen om mijn toekomst. Het huwelijk is geen gevangenis en ik moet mijn vrouw laten gaan, ze wil niet verder, ze is iemand anders tegengekomen. Niet dat ik iets verkeerd zou hebben gedaan, helemaal niet, ik ben zoals ik ben. Je bent een bijzondere man, zegt mijn vrouw. Ik ervaar dat als pijnlijk, want het is niet de eerste keer, dat mijn leven ongewild een wending neemt omdat ik ben zoals ik ben (en dat schijnt dan iets bijzonders te zijn). Zo vind ik het moeilijk om 'mij' te zijn.

Maar ik eis ook te veel van mijn schrijven, ik ben eigenlijk zelden tevreden. Dat weerhoudt mij de laatste tijd om er aan te beginnen. Waarom nog schrijven als het toch niet wordt wat ik zou willen? Hier ligt desalniettemin een oplossing op de loer. Ik moet gaan schrijven zoals ik schaak: met afgrijzen voor het eindresultaat. Of ik nu win, remise speel of verlies, als ik maar plezier heb gehad in het spel. Ik moet mijn eisen bijstellen en niet verwachten dat ik een grootmeester in het schrijven ben. Dus schrijf ik en bekommer me niet meer zo nadrukkelijk om wat ik schrijf, als ik maar met genoegen schrijf. Misschien ontspant het me uiteindelijk.