Vanochtend kwam het pakketje met de dvd binnen met de post. Ik had de film teruggevonden op amazon.de en een goede vriend met een creditcard wilde de film wel voor me bestellen. Ik wilde die film zo graag eens terugzien en vanavond, nadat ik de kleintjes naar bed had gebracht, was ik alleen thuis en kon ik naar Du mich auch kijken. Een dierbare herinnering maakte, dat ik deze film terug wilde zien.

De pizza en de wijn deden me goed. We hadden afgesproken dat we nog een film zouden gaan kijken. Ik mocht haar verrassen met mijn keus; later, als ik haar weer eens in Amsterdam zou bezoeken, zou zij een film uitzoeken. Terwijl we naar filmtheater 't Hoogt liepen, vertelde ik haar over de film die we gingen bekijken.

We gingen naar Du mich auch, een Duitse film over twee verliefde straatmuzikanten. Eigenlijk kunnen ze niet samenleven, maar ze willen de pijn van een scheiding ook niet. Wanneer ze bij een schnabbel verdacht raken van moord, moeten ze op de vlucht. Het is een hilarische film, avontuurlijk, in zwart-wit. Nooit zal ik de scène vergeten waarin Julia aan Romeo vraagt Du, Romi, findest du mich noch erotisch?

Terwijl menig stelletje in de filmzaal tegenelkaar aan kropen, bleven wij louter vrienden. Ik was te ernstig en te verwachtingsvol om toe te geven aan mijn gedachten, voor H* zou het te vluchtig zijn en het einde van een vriendschap. Dus gebeurde er niets. We genoten van de film en keken elkaar zo nu en dan lachend aan. (zie 712)

Zo werd ik tijdens het kijken weer ruim 22 jaar terug gekatapulteerd naar mijn studententijd. Zo nu en dan zei ik tegen mezelf dat de film toch wel slecht was, wat vond ik er toen zo goed aan? Misschien al datgene wat de film in mijn ogen nu nog redt: de humor, de vondsten, de frisheid. Het is ook niet eerlijk om na 22 jaar extra filmervaring mezelf af te vragen waarom ik toen onder de indruk was. Eigenlijk is de film niet zo beroerd, hij is eenvoudigweg gedateerd. En misschien was ik toen slechts onder de indruk van mijn gezelschap. O, ik zou willen dat ik weer even terug kon! Of misschien ook niet, want ik zou er willen blijven, alles weer opnieuw meemaken.

Na de film ging ik naar boven om te herlezen wat ik hier in 2007 geschreven had. Een enorm verdriet welt in mij op. Ik blader in mijn dagboek uit die tijd. Op de dag na het filmbezoek, dinsdag 5 juli 1988, schreef ik als eerste: Gisteren was mijn mooiste dag uit mijn leven. Ook tijdens het lezen van Proeven van liefde moest ik vaak aan die tijd denken. Wat was ik toch hopeloos verliefd, wat kon ik er toch slecht mee omgaan en wat mis ik haar nog steeds. Ik zou haar wel willen bellen, maar het is al laat in de avond. Ach, ik ben ook zo'n vreselijke sentimentele veertiger. Ik schrijf het nu maar op, dan zakt het misschien wat weg.