by see

op it folle strân sjout in heit syn soantsje
as it waarme sân oan syn fuotsjes plakt
de fûgel jout har del, sjoch har de eagen
út de holle – ik betocht op dit plak spoar

fan bolsteand stof en lange fearren – en
de hoarizon is wer dy triljende stripe fan
alles simpel as wat – it soantsje sliept no
ûnder de sinne – ik tel de dingen byinoar

it makket him los – de tried ûnder it byld
stadich begjin ik mei dat freegjen – hoe
dat sa is dat sa – dan de stilte yn 'e azem

as de line dit punt wer brekt – is it in seil
in wjuk, it hinderet de wyn net – de fûgel
fleant snaffelfol – ierde dêrûnder - fierder

 

bij zee

op het volle strand sjouwt een vader zijn zoontje
als het warme zand aan zijn voetjes plakt
de vogel strijkt neer, kijkt zich haar ogen
uit het hoofd – ik bedacht op deze plek spoor

van bolstaand stof en lange veren – en
de horizon is weer die trillende strook van
alles simpel als wat – het zoontje slaapt nu
onder de zon – ik tel de dingen bij elkaar

het maakt zich los – de draad onder het beeld
langzaam begin ik met dat vragen – hoe
dat zo is dat zo – dan de stilte in mijn adem

als de lijn dit punt weer breekt – is het een zeil
een vleugel, het hindert de wind niet – de vogel
vliegt snavelvol – aarde daaronder – verder

Albertina Soepboer de trektocht, 142-143