jwl bestaat ondertussen acht jaar, maar is nog nooit zo zwijgzaam geweest. Ideeën en plannen genoeg, alleen de rust om er eens goed voor te gaan zitten ontbreekt. Als u eens wist hoeveel zorgen de afgelopen maanden mij weerhielden om te schrijven, u zou het begrijpen. Al is de reorganisatie op mijn werk niet mijn grootste zorg, toch heeft het mijn gedachten zozeer opgeslorpt dat ik 's avonds vaak tot niets in staat ben. Weliswaar zijn er signalen dat de reorganisatie goed voor mij uitpakt, zekerheid heb ik nog niet en het rustige kantoorbaantje is nu wel voorbij. Niet dat dat erg is, ik was wel toe aan wat meer taken en verantwoordelijkheden, maar sommige gevolgen vind ik jammer. De locatie in Amsterdam gaat sluiten en in plaats van met de trein naar Amsterdam, zal ik straks met de auto naar Grave (of Rijswijk) moeten. Ik zal die bijna dagelijkse reizen met de trein missen, omdat het mijn vaste tijden waren waarop ik kon lezen. Dat half uurtje heen en het half uurtje terug gaat verdwijnen en het is alsof ik nu optimaal wil genieten van de tijd die nog rest, ik heb lange tijd niet zoveel gelezen als de afgelopen maanden. In de toekomst zullen de momenten om te kunnen lezen niet meer vanzelfsprekend zijn en dat zal ik heel erg missen.

Maar hoe nu verder met deze virtuele plek? Die blijft gewoon bestaan en wacht op betere tijden. Wanneer die zich aandienen? Geen idee, misschien morgen, misschien over een half jaar? Ik zal zien. Wellicht ga ik het anders doen, een vast moment op de dag dat ik hier even terugkeer om wat te schrijven. Dat kan alleen 's avonds zijn en doorgaans ben ik dan te moe om een ordentelijke tekst op het beeldscherm te toveren. Ik heb ook wel gedacht om mijn schrijven aan te passen aan de veranderende tijden, wat meer dagboekachtige notities te schrijven, minder kritisch te zijn, maar vooralsnog heeft ook die gedachte niet veel opgeleverd. Hoe dan ook, op naar de volgende acht jaar!