Het was al een oud idee: een virtuele verzamelplek maken voor alle teksten, beelden en muzieken die ooit op enigerlei wijze indruk hebben gemaakt op mij, die zich hebben vastgehaakt in mijn geheugen. Alleen, de vorm van zo'n verzamelplek, daar kwam ik niet uit. Er mocht geen suggestie van hiërarchie ontstaan, een volgorde die een rangorde zou aangeven van onderdelen die de grootste indruk gemaakt zouden hebben tot onderdelen die minder indruk gemaakt zouden hebben. Weliswaar zou er wel sprake mogen zijn van enige structuur, maar deze moest willekeurig zijn en intuïtief ontstaan. Eerder zou er sprake moeten zijn van spontane associaties, zoals het wellicht ook in de hersenen werkt (al heb ik eigenlijk geen idee hoe dat precies in een bovenkamer werkt).

Uiteindelijk heb ik een vorm gevonden die vooralsnog goed genoeg is. Het is een labyrint geworden, maar zonder vast begin of einde. Een enkele weg loopt dood, andere wegen splitsen zich en sommige routes komen weer terug op een eerdere splitsing. Het is een doolhof waarin iemand kan dwalen, lezen, kijken en luisteren. Het labyrint breidt zich uit, het is work in progress. Een verwijzing naar het labyrint staat hier aan de rechterzijde.