Ik plaatste het gedicht donderdag van Miriam Van hee in het labyrint en werd opnieuw getroffen door de woorden: ik wilde schrijven maar / de woorden kwamen niet / ik dacht aan jou aan het / verband tussen de dingen / dat je niet hier was / maar god weet waar dat ik / daarom de bomen zag / de korenvelden en de lucht / dat alles treurig was / vergankelijk en prachtig.

Treurig, vergankelijk en prachtig.

Soms zou je de planeten op hun schreden willen laten terugkeren, zou je ze in hun baan terug in de tijd willen laten gaan, tot die constellatie zich aandient van de dag dat je wellicht een andere afslag had kunnen nemen. Hoe zou het verder gegaan zijn als ik, toen, dat of dat had gedaan.

Na jaren van afwezigheid keert hij vanuit Europa terug naar zijn geboorteland Chili. Hij bezoekt een verjaardagsfeest om haar weer te zien, maar als zij er niet is, besluit hij het feest vroegtijdig te verlaten. Zijn vertrek wordt steeds uitgesteld, omdat hij keer op keer in gesprek raakt met oude bekenden. Ondertussen arriveert zij en ontmoeten zij elkaar. Een onwennig weerzien na lange tijd. Langzaam maar zeker komt er een geschiedenis tot leven, een verhaal waarin zij een liefdesrelatie hadden die tot een einde komt, omdat hij naar Europa vertrekt. Hij leeft nu als een toerist in het leven, zij heeft gekozen voor een man en kinderen. Ze hebben allebei een andere afslag genomen, maar hoe zou het gegaan zijn als ... toen ...

Dit is grofweg het gegeven van de film La vida de los peces van Matías Bize. Een film waarin alles op zijn plaats valt en die, ondanks het eenvoudige gegeven, spannend is. Het ritme waarin de puzzelstukjes van het verhaal worden aangereikt is afgewogen. De korte zijsprongetjes zijn soms geestig, maar versterken de tragiek van het verhaal. De vele close-ups maken de film kwetsbaar, maar nergens is een storende misser in de details en de lichaamstaal van de acteurs te ontdekken. De stiltes zijn nooit te lang, de muziek is functioneel, de beelden zijn prachtig. De film is melancholiek, treurig en prachtig. Zelden zo'n schijnbaar eenvoudige film gezien die zoveel indruk op mij maakte, waarbij ik moet aantekenen dat herinneringen uit mijn eigen leven de ervaring van deze film versterkte. Ook het ambivalente einde van de film stelde me niet teleur, het was volstrekt overtuigend, terwijl het zo gemakkelijk teleurstellend sentimenteel had kunnen zijn.

La vida de los peces is een film over afscheid nemen, afscheid van een geluk dat ooit was, maar dat door een keuze die indertijd zo noodzakelijk leek nooit meer terug komt. De herinnering en het verlangen blijft. Natuurlijk maakt onvrede met het huidige leven de herinneringen mooier en het verlangen sterker, het verloren geluk wordt geïdealiseerd. Geluk is vergankelijk, men weet niet of het leven wel zo veel gunstiger was verlopen als men indertijd een andere keuze had gemaakt. Maar wat blijft is de herinnering aan een geluk dat vergankelijk bleek, dat onbereikbaar is geworden. Een herinnering die melancholiek, treurig maakt, maar tegelijkertijd prachtig is, omdat het geluk mogelijk is gebleken.