De spanning dampt boven de tafel en ik denk: door de wand van een plastic bekertje kun je niet zien of het water troebel is. De kinderen spelen met een kassa, de gekleurde muntjes gaan in gekleurde gleuven, de handel wordt rondgedraaid en, ping, de lade schuift open. Ze rekenen af. Ik sluit zuchtend mijn ogen en zie oude sterrenbeelden. Geschiedenis is een film die achterstevoren wordt afgespeeld. Haar hand draagt nog slechts zilveren ringen. Ik zwijg, mijn mond is een goudmijn. O, Socrates!