Ja, veeg, meneertje Dao, veeg! En haal die grijns van uw smoelwerk af! Schrijven is een ernstige bezigheid, weet u wel, daar wil ik niet oosters bij lopen grijnzen. Schrijven is vormgeven, zegt men, schrijven is ordenen. Maar bij mij wordt de chaos alleen maar groter! Nee, niet zeggen, dat ik het dan dus verkeerd doe. Schrijven is wat anders dan vegen. Jaja, u ordent ook, u veegt uw straatje, u ordent de bladeren om ze daarna op te ruimen. Maar als ik zou willen schrijven zoals u veegt, dan zou er uiteindelijk niets overblijven! Helemaal niets! Ik zou geen letter meer op papier krijgen en daar zit ik al heel dichtbij de laatste tijd. Wat zegt u? Is dat schrijven? Dat er uiteindelijk slechts een lege bladzijde overblijft? Hou toch op met die irritante oosterse taalspelletjes! Hou op met die hopeloze mystieke onzin, ik kan onderhand geen paradox meer horen! Nog even en ik mieter u van het beeldscherm af, in de beerput voor html-codes. Dus, stop met dat gegrijns! Stop dan!! Ga maar vegen, veeg! en kijk ondertussen de andere kant op als ik schrijf. –