Lieve A.,

Allereerst de wens dat voor jou een mooi jaar mag worden! Ik weet dat je niet geeft om dit soort rituelen, maar ik zou het eigenaardig vinden om jou over te slaan, terwijl ik anderen die minder voor mij betekenen, wel de hand schud en het allerbeste toewens.

Heb je nog iets met kerst gedaan? Ik vind het moeilijk om er nog betekenis aan te geven. Ik ben geen christen, dus met die vermeende geboorte van Jezus heb ik niets. Die kitscherige, geforceerd gezellige en ondertussen ook commerciële Kerstman, die kan me gestolen worden. Natuurlijk, voor de kinderen plaats je een kerstboom en mogen ze die versieren. Je past het eten en lekkernijen aan, de kerstkaarten krijgen een plek, er worden kaarsen gebrand, maar je doet het meer omdat de wereld om je heen het ook doet en je wilt het de kinderen niet onthouden. Hun plezier is in dit opzicht eveneens mijn plezier, maar ik ben niet in staat om het verder nog enige diepgang te geven.

Mijn werkgever heeft in december de locatie in Amsterdam gesloten. Ik moet nu zeker tweemaal per week met de auto naar Grave. Het zou te veel tijd kosten om met de trein te gaan: eerst naar Nijmegen en dan nog een half uur hobbelen in een streekbus. Ik heb geen hekel aan auto rijden, maar ik zal de treinreis van Utrecht naar Amsterdam missen. Per slot van rekening heb ik dat toch zeventien jaar gedaan. Elke werkdag een half uurtje heen en een half uurtje terug. Hoeveel boeken heb ik al die jaren in de trein gelezen?

Ik mis die leestijd enorm en ik weet ternauwernood waar ik de tijd nu vandaan moet halen. Dat geldt niet minder voor schrijven. Het zal je wel opgevallen zijn dat de productie op mijn website de laatste jaren en zeker de laatste maanden sterk is afgenomen. Toch kan ik er geen afscheid van nemen, hopend op betere tijden.

De laatste keer dat ik de deur aan het Molenpad achter me dicht deed voelde als een keerpunt in mijn leven. Niet dat ik er al te dramatisch over wil doen, maar er verandert veel. De dagen dat ik niet naar Grave ga, werk ik thuis (dat noemen ze dan Het Nieuwe Werken). Geen eigen werkplek meer in het bedrijf. Niet meer elke dag de bekende gezichten om je heen. Niet meer in de middagpauze de wandeling langs de grachten en het bezoek aan de boekhandels en boekenmarkt. Boekhandel Athenaeum heeft zoals je weet een mooi assortiment literaire tijdschriften en ik zal het gemak van het even langslopen en inkijken missen. Ik heb geen alternatief, behalve internet. Het is allemaal niet rampzalig, het zijn zaken waar men wel overheen komt, maar het was aangenaam, daar in Amsterdam en nu moet ik weer iets nieuws opbouwen.

Maar A., het gaat het jou, daar in het verre O. Geniet je van de bergen? Ligt er veel sneeuw? Ben je niet te eenzaam daar op je berghelling? Heb je de stapels boeken al uit? Kom je nog vaak deze kant op voor je werkzaamheden? Eigenlijk vind ik het geweldig dat je zo ver weg bent, dan heb ik weer redenen om brieven te schrijven. Nee, wij gaan niet sms'en, twitteren, facebooken, e-mailen of webloggen, wij blijven brieven schrijven, toch?

veel groeten,
jwl