De kunst van de concentratie, waaromheen de mentale en spirituele creativiteit scharniert, is geërodeerd. Kijk in dit verband eens naar de economie en de sociologie van de stilte. Toegang tot stilte is een voorrecht voor een minderheid geworden, vaak tegen een hoge prijs. Hiervoor is ruimte en afzondering vereist, wat door de voor de massa ontworpen moderne stedelijke architectuur en het voortdurende elektronische lawaai verloochend wordt. Stilte vraagt om een persoonlijke levenssfeer die vreemd is aan het collectieve voyeurisme en de transparantie van de populistische democratische idealen. We zijn omgeven door een muur van mechanische kakofonie, stereofonische schrilheid die oor en ziel verdoven. Een groot deel van ons door de media gedomineerde bestaan kan opgevat worden als een wild feest onder op hol geslagen stroboscooplampen. De jongeren op deze min of meer veramerikaniseerde planeet groeien op met een wezenlijke angst voor stilte, voor alleen zijn. Toch zijn dat de noodzakelijke condities voor het heiligdom van humane en humanistische bespiegeling. Probeer eens een koorzang van Sofokles of een propositie van Kant te begrijpen als er megafoons staan te loeien, als je belaagd wordt door sms'jes en blogs.

George Steiner Lofzang op het leven van de geest
in: Nexus 58, 35-36