De mooiste troost is de troost die je toevalt op een moment dat je niet wist troost nodig te hebben.

Zoals op die sombere zaterdag, toen ik maar alleen naar de stad gefietst was en een paar uur later thuis kwam met de Götterdämmerung op dvd in mijn tas, de uitvoering die ik ooit in Bayreuth had gezien. Er was niemand thuis en ik besloot alvast wat fragmenten te bekijken. Toen de eerste akkoorden klonken gebeurde het. Het is ook een hele fysieke reactie. Kippenvel, rillingen, tranen over mijn wang. Ik was verbijsterd en tegelijkertijd ervoer ik het moment als een troost. Er viel spanning weg, ik kon door mijn tranen weer glimlachen. De geruststelling dat er ondanks alle ellende die het leven ook kent, ondanks de onverschilligheid van het leven, er toch zoiets moois kan zijn. Dat troost mij en maakt mij gelukkig. Zulke momenten zijn niet te plannen, ze bespringen je vanuit de meest onverwachtse, donkere hoeken. Dat is een vorm van schoonheid die niet te creëren valt, het ontstaat, het is er ineens, zomaar. Zolang die troost er is, is er hoop.