Wellicht ben je slechts een lichaam, mijn waarde spiegelbeeld! Waar is je geest, je ziel? Ik vind er geen. Welke lange weg heeft al die materie afgelegd om deze constellatie te vormen die je lichaam nu is? Alleen jouw lichaam heeft deze weg afgelegd om te worden wat het is. Het is uniek, zoals al die andere miljarden lichamen die er zijn, die er ooit waren.

'Je lichaam'? O, vermaledijde taal! Waarom spreken over ons lichaam als er niets is dat ons lichaam zou kunnen bezitten! We zijn immers lichaam. Met de dood van God is tevens de ziel gestorven.

Wat veroorzaakt dan die suggestie van een 'ik', een 'ik' dat kan zeggen: daar ben ik, dit ben ik? Een 'ik' ook dat tegen zichzelf kan zeggen dat hij zichzelf niet is vandaag (maar wat of wie dan wel?). Wie herinnert zich nog het moment dat hij voor de eerste keer tegen zichzelf kon zeggen: hier ben ik dan! En dan de vreemde verwondering een lichaam te hebben. En wanneer komt het besef dan dat datgene dat 'ik' zegt losgekoppeld is van het lichaam? Wanneer gaan we ons realiseren dat er iets is dat rest wanneer het lichaam sterft en vergaat?

Zou het kunnen zijn, spiegelbeeldig spiegelbeeld, dat met het leren van taal we tevens een 'ik' creëren en leren 'ik' te zeggen? Een 'ik' dat ons onstoffelijk los van ons lichaam maakt, als vreemde bekende onzichtbaar in ons hoofd? Is het dan niet de taal die ons onsterfelijk maakt? Wel, spiegelbeeld, wat zeg je me daar van?