Of het door de foto van haar op de platenhoes kwam of door haar fantastische spel, dat weet ik niet meer. Maar zoals leeftijdsgenoten posters aan de muur hingen van hun popidool, zo stond deze lp vaak prominent zichtbaar in mijn tienerkamer. Tsjaikovski's Pianoconcert nr. 1 met Martha Argerich en het Royal Philharmonic Orchestra onder leiding van Charles Dutoit. Er zijn veel schitterende uitvoeringen van dit pianoconcert, maar niemand speelt het tweede deel zo mooi als zij. Ik was verliefd op die vrouw. Vaak kocht ik lp's niet zozeer om de pianomuziek, maar vooral omdat zij het speelde.

Die liefde is gebleven. Ze is een vaste aanwezigheid in het labyrint van mijn geheugen en die aanwezigheid heeft wellicht onbewust een eigenaardige rol gespeeld toen ik H. voor het eerst zag. Dat ben ik pas later gaan beseffen, op de avond dat ik in Scheveningen voor de eerste maal Argerich zag spelen. In 698 omschreef ik het als volgt: Toen zij het podium opliep realiseerde ik het me plotseling. Natuurlijk, voor wie verliefd is lijkt alles op de wereld te wijzen naar die ene persoon. Maar dit was bijna shockerend [sic!]: haar postuur, haar bewegingen, haar donkere lange haar, haar stralende veelbewogen blik die de zaal inkeek ... alsof het een oudere zus van H. was. Zou het mogelijk zijn dat een zekere gelijkenis een rol gespeeld heeft op die dag in Taizé? Die vraag is niet te beantwoorden, maar dat de gedachte opkomt is veelzeggend.

Ik heb Martha Argerich sindsdien niet meer live zien spelen, maar in de virtuele wereld van YouTube is ze ruimschoots aanwezig. Geregeld kijk en beluister ik de opname van Jeux d'eau van Maurice Ravel. Het is een opname die blijft boeien. Zo'n zwarte vleugel op een in het duister gehuld podium. Op de achtergrond zijn nog wat lege stoelen en lessenaars te zien. De enige kleur is de jurk van Argerich. Het geheel straalt rust en eenvoud uit, terwijl er ondertussen een hels moeilijk stuk wordt gespeeld. De erotiek van spelende handen. Argerich heeft in interviews vertelt dat ze niet van recitals houdt, alleen spelen op een podium is niets voor haar. Het liefste maakt ze samen met vrienden muziek. Het is misschien deze wetenschap dat ik ook wat ongemak met de situatie meen te bespeuren. Het glimlachje na het einde van het stuk spreekt boekdelen.