Terugblikkend op de afgelopen jaren, kan ik niet anders concluderen dan dat het stil geworden is. Soms moet ik mezelf overtuigen dat het nog wat voorstelt. Ik blader terug en verbaas mezelf. Veel ben ik alweer vergeten en ik kan mezelf troosten dat het in ieder geval niet slechter geworden is. Beter ook niet.

Is het nog de moeite waard? Als ik het niet voor mezelf doe, straks, voor wie doe ik het dan nog wel? Nee, dat is het probleem niet, het probleem is eerder dat ik mezelf steeds minder vaak tot schrijven kan aanzetten. Twijfel, vooral veel twijfel, aan mezelf, aan alles. Als ik dan uiteindelijk wat geschreven heb, dan twijfel ik aan de zin ervan.

Want, wil ik nog wel sporen nalaten in de sneeuw? Wil ik nog wel opgemerkt worden? Zit ik niet liever met een boek in een hoek? Nog zoveel te lezen immers, waarom mijn tijd verdoen met schrijven?

Gelukkig maar dat ik slecht afscheid kan nemen. Ik zou de mogelijkheid niet willen missen. Maar het is wel stil geworden, heel erg stil. Ik houd ervan, waarom vind ik deze stilte dan zo onaangenaam?