Plaatjes draaien, wie herinnert zich dat nog? Muzieken laten horen aan vrienden, van die kleine singles, het A-kantje, het B-kantje. Of die grote lp's waarbij je dan midden in het tweede deel van de zevende symfonie van Bruckner de plaat moest omdraaien. Opstaan, lp omdraaien, de naald in de groef laten dalen. Het geluid van de naald in de groef is verloren gegaan in de horror van de digitale stilte. Of als de lp afgelopen was, de naald die naar het midden afgleed en daar bleef hangen of automatisch omhoog ging en weer naar de beginstand klikte... Men moet ondertussen wel boven een bepaalde leeftijd zijn om zich dat te herinneren.

Het aardige van de geschiedenis van jazz is, dat we geluidsopnames hebben van nagenoeg de gehele periode dat jazz bestond. Althans met de beperkingen die de geluidsopnamen hadden. Eén van de beperkingen was de tijd die een opname mocht duren. Waar men in een café lang over een nummer kon doen, moest dat, zeker in de beginperiode, teruggebracht worden tot een paar minuten. Het mooie daarvan is, dat die opnamen meteen ter zake komen, er kon immers geen tijd verloren gaan. Zo krijgen we een vertekend beeld van een tijd met korte, compacte muziek, terwijl deze muziek buiten de studio veel meer mogelijkheden had. Vaak had men ook beperkte financiële middelen om studioruimte te huren, het moest vaak in één keer goed, het kon niet over en er kon niet gesleuteld worden aan de opname.

Op YouTube vond ik een filmpje van iemand die een oude plaat draait van de Alabama Washboard Stompers. Oude en nieuwe media komen zo op bijna vervreemdende wijze samen.

Alabama Washboard Stompers: I Want a Little Girl