Eerst was er de titel, toen de foto van de proppen papier op de omslag en toen de naam van de schrijfster. Renate Dorrestein De blokkade. Lang niets van gehoord, maar ook: nooit gelezen. Ik las op de omslag dat het boek over het fenomeen writers block ging en meer in het bijzonder over de writers block van de schrijfster. Ik vroeg me af of ik dit boek moest lezen. Goed, ik ben geen schrijver, dus kan ik niet aan een writers block lijden, maar ik maak me al geruime tijd zorgen over de afname van mijn produktiviteit. Er dienen zich eenvoudigweg nauwelijks stukjes aan. Moet ik stoppen of zou het weer terugkomen? Of ben ik eenvoudigweg te druk en heb ik geen tijd? Of ben ik te onzeker over mijn schrijven geworden? Zou het boek van Dorrestein inzicht kunnen geven? Ik kocht het boek niet, maar het bleef me achtervolgen, dus kocht ik het uiteindelijk een paar dagen later wel. Vier dagen later had ik het uit.

Ook Dorrestein is voor het idee van een boek afhankelijk van wat zich aandient. Zij is geen schrijfster met schema's waarin de structuur van het boek vooraf wordt uitgetekend waarna het een kwestie van invullen zou zijn. Het schrijfproces bij Dorrestein is intuïtief, het is een ontdekkingstocht, ze leeft met haar personages die ze al schrijvende leert kennen. Het voltooide boek is voor haar ook een verrassing.

Ik herken dat, ook al schrijf ik geen boeken, maar schrijfsels op een website. Ook ik weet vaak niet waar mijn geschrijf toe leidt, ook bij mij is het een intuïtief proces, waarbij het schrijven en herschrijven in mijn hoofd gebeurt en niet noodzakelijkerwijs op papier of beeldscherm. Een onderwerp voor een stukje kan me op de meest onverwachte momenten overvallen en tijdens wandelingen, het werken of wat voor activiteit ook, begint het in mijn gedachten langzaam te groeien. Als ik het dan uiteindelijk wil opschrijven heb ik weliswaar een globaal plan, maar het stukje gaat meestal met mij op de loop, waardoor het uiteindelijke nog totaal anders kan uitpakken.

Deze afhankelijkheid van intuïtie en invallen maakt kwetsbaar. Wat nu als er geen stukjes meer opdoemen? En als er wel een idee ontstaat, maar de juiste woorden niet willen komen, wat doe je dan? Dorrestein spreekt zelfs van walging om haar werkkamer in te gaan en krijgt niets meer op papier. Ze gaat onderzoek doen naar het fenomeen, inventariseert oplossingen die deskundigen en vakgenoten opperen. Haar writers block is een enorm probleem, ze leefde van haar boeken en voor het schrijven. Ik ben er niet afhankelijk van, ik doe het alleen maar graag, ik hoef er niet van de leven. Ik heb geen uitgever of andere betrokkenen, ik heb hooguit een handvol trouwe bezoekers van mijn website die ik wellicht teleurstel als er niet geregeld iets te beleven valt op mijn website. Als ik dan niet kan schrijven, dan lees ik eenvoudigweg wat meer in de hoop dat het lezen op een gegeven moment weer ruimte geeft aan nieuwe ideeën voor een stukje.

Dorrestein beschrijft aan het eind van haar boek wat misschien wel de oorzaak is van haar writers block, ze is er door veel gesprekken achter gekomen. Het geeft mij te denken. Is het mogelijk dat ook ik steeds weer niet datgene schrijf wat ik eigenlijk wil schrijven? Zou dat de oorzaak kunnen zijn van een steeds groter impliciet en uiteindelijk expliciet zwijgen? Dan maar weer een citaat, een afbeelding van een schilderij of een paar laffe fragmenten, als ik maar niet dat stukje hoef te schrijven wat raakt aan datgene wat me echt bezig houdt. Of is de tijd er nog niet rijp voor, moet er eerst voldoende afstand ontstaan? Alleen op het geheime papier is nog plaats voor de verzwegen stukken. Hier zal ik het voorlopig moeten doen met wat zich spaarzaam aandient. De kruimels.