10 jaar jwl!

Heb ik mijzelf nu definitief in de wereld van het webloggen gestort? Zo begon ik tien jaar geleden aarzelend mijn eerste post bij blogger. Hoe definitief is definitief? Heb ik toen kunnen weten dat ik tien jaar later nog steeds stukjes voor een website zou schrijven? Wel had ik toen al het idee dat ik precies wist wat ik wilde: het moest ergens over gaan, het moest persoonlijk zijn en het moest een zekere eenvoud uitstralen (wat dat dan ook mocht zijn). Het duurde nog jaren voordat ik een vorm vond die bij mij past. De laatste jaren heb ik gevoel, dat ik een beetje bereikt heb wat ik indertijd voor ogen had.

Is er ooit in al die jaren een post, een fragment of wellicht slechts een zinnetje geweest die u, om wat voor reden dan ook, altijd bijgebleven is? vroeg ik aan mijn lezers. Drie lezers hebben gereageerd en ik ben hun heel dankbaar voor hun bijdrage. U kunt ze hieronder lezen!

Ik heb de vraag ook aan mijzelf gesteld, maar ik kon geen duidelijke keuze maken. Natuurlijk herinner ik me nog de roes waarin ik Taizé 1986 (zie 112) schreef. De brieven aan H. (zie 472) zijn me evenzeer dierbaar, al zijn het afscheidsbrieven. De briefwisseling met Brugge was bijzonder en ik heb het nog steeds niet opgegeven om daar een vervolg aan te geven! Zoals ik ook de reeks de eeuwige terugkeer zou willen vervolgen en ik hoop ooit de kroniek rond Bosch en Duin te kunnen afsluiten. Ik herinner me losse stukjes als 881 en 1042... Eigenlijk is de hele website mij dierbaar geworden en dus kan ik zeggen: ik heb mij definitief op het schrijven gestort! En altijd met het citaat uit de Tao van Poeh in gedachten: 'Wel,' zei Poeh, 'we zoeken nu almaar naar ons huis en we vinden het maar niet, en nou dacht ik, als we nou eens naar deze Kuil zochten, dan vonden we die vast ook wel niet en dat zou al een Mooi Ding zijn, want dan konden we misschien wel eens iets vinden waar we niet naar zochten en dat was dan misschien juist iets waar we wel naar zochten.'

Hallo Jan-Willem,

Wat mij het meeste is bijgebleven van JWL?
Lang geleden kon ik dankzij jou kennismaken met het werk van Tarkovsky en daar wil ik je in deze korte brief nog eens voor bedanken. Vooral het groene (en de varianten) in onder andere 'Stalker' is erg sterk, weet ik nu, hoe vreemd dat ook moge klinken.

Maar er was en is ook het woord 'Stilte'. Mét hoofdletter.

En Muziek. Jouw vele Muzieken.

Gefeliciteerd met de verjaardag!
Bedankt voor de woorden en voor de muziek, nog veel schrijfgenot en hartelijke groeten!

Eliane.
www.anderewoorden.be

Ik lees al een paar jaar regelmatig JWL: lectuur- en muziekverslagen, zorgvuldig gekozen citaten, observaties.

Maar ook oneliners als deze op 5 juli 2005: 'Hoeveel ruimte heeft u tussen de regels nodig om daar te kunnen lezen?' (willekeurig gekozen voorbeeld).

Uiteraard moet ik wijzen op de correspondentie die wij in 2009 voerden: 'Brieven naar Brugge/Brieven naar Bunnik'. Het zal nog wel gebeurd zijn dat twee bloggers iets dergelijks probeerden, maar ik heb het toch nog nooit ergens anders gezien. Ik vond de kwaliteit van de brieven hoogstaand, en heb het betreurd dat er na zes of zeven weg-en-weers een eind kwam aan het experiment.

Hier de link op mijn blog: daar vind je behalve mijn bijdragen ook de nummers van JWL's bijdragen (maar de links werken helaas niet meer).

Pascal Digital

Jan-Willem, het ga je goed.

Beste groet,

Pascal

"Altijd als ik naar dit uit de film Nostalghia gelichte beeld kijk, dan word ik dat personage daar op het bed. Ik ben dit beeld, ik ben de leegte van deze kamer, de spiegel zonder reflectie. De stilte is overweldigend. Ik ben deze man van de schemer, van het afwachtend zitten op de rand van het bed, luisterend naar het geluid van de regen, kijkend naar de wereld buiten." (1116 )

Alleenzaamheid

De man op het bed in Nostalghia kijkt niet naar de wereld buiten. Hij kijkt achterom, is in gedachten. Het is een hond van vroeger die door de kamer gelopen komt; de muur wordt een landschap; tijd en plaats lopen in elkaar over: de hotelkamer en de heuvels, de hond, zijn moeder en zijn geboortehuis in Rusland, het werk waarvoor hij in Italiƫ is, de prachtige, maar hysterische vrouw elders in het logement. Eindelijk heeft hij even rust en kan hij zijn hoofd laten hangen.

Hij verlangt terug naar een wereld die niet meer bestaat. Misschien is het daarom dat je jezelf in hem herkent. Vanwege die nostalgie, dat een onmogelijk verlangen, omdat vroeger verleden tijd is, ook al is die soms onvoltooid. En natuurlijk: vanwege zijn alleenzaamheid. De man zit in de schemer maar de schemer zit ook in hemzelf.

Alleenzaamheid is een woord dat ik als jouw vinding beschouw. Het is een van de verbindingen tussen Sebald, Tarkovski's personage uit Nostalghia en JWL. Ik herken er zelf ook wel iets in, en lees er vooral de zekerheid in dat de ander - hoe lief en bekend hij of zij je ook is - je nooit volledig kennen zal, alleen al door het gegeven dat de ander een ander is. Dat geldt mogelijk nog sterker waar het om ideeën gaat. Waarmee overigens niet gezegd is dat men zichzelf ooit volledig kennen kan.

Alleenzaamheid klinkt zorgwekkend, maar is niet noodzakelijk een tragische omstandigheid. Jij vindt het volgens mij zelfs een prettige staat van zijn. De depressie lijkt op JWL soms niet ver weg, maar misschien moeten we dat begrip dan letterlijk nemen en beseffen dat het daarbij om lage druk gaat. De stilte is niet totaal, de leegte niet volkomen. Lage druk staat voor contemplatie en concentratie, voor een rust waar velen je om zullen benijden. Voor hen is de alleenzaamheid misschien zelfs een angstbeeld, omdat het een confrontatie met jezelf betekent. Die vrees lijkt JWL veel minder te kennen. Jij houdt jezelf juist wel een spiegel voor. JWL komt uit die alleenzaamheid voort, en lost haar tegelijkertijd op.

Kan het nog mooier? Voor ons lezers is JWL in ieder geval al tien jaar een uitstekende gids (zij het soms naar gebieden waar we eigenlijk nooit naar toe hadden gewild). Wat beklijft is meer dan een inzichtrijke teksten of tijdloze beeld, het is de uitdrukking van het geheel.

www.gertdentoom.nl