De pianosonates van Beethoven, de opera's van Wagner, symfonieën van Brahms, Bruckner en Mahler, als middelbare scholier had ik een bij uitstek romantische muzieksmaak. Gezeten in de oude rookstoel die nog van mijn grootvader geweest was met wellicht verhalen van Toergenjev op schoot, droomde ik weg naar vervlogen negentiende eeuwse tijden. Escapisme van een solitaire puber wellicht. Hoe passen de klanken van De Volharding (1972) toch in dit plaatje?

YouTube: Louis Andriessen – De Volharding

Ik kan me er nog over verbazen dat ik ooit enthousiast raakte voor deze muziek. De ruige, harde, 'onesthetische' klank van een piano (niet eens een vleugel) en koperblazers lijkt erop gericht om elke herinnering aan een romantische esthetiek uit te bannen. Het enige romantische wat ik nog met deze muziek kan associëren is wellicht de anarchistische indruk die het maakt. Een indruk, want op papier is het stuk ongetwijfeld zeer ordentelijk (minimal music!). Natuurlijk, we schrijven 1972, het straatrumoer van de jaren zestig klinkt nog na en is te horen in de protesten tegen de oorlog in Vietnam. Letterlijk bijna, aangezien het een liveopname betreft en het publiek zich laat horen tijdens de uitvoering. Ik vond het prachtig en nog moet ik glimlachen om deze tegendraadse muziek. Sinds die eerste kennismaking heb ik een zwak voor de muziek van Louis Andriessen die een eerste bres sloeg in mijn romantische weemoedweefsels.