Misschien was er wel een directe oorzaak, maar die herinner ik me niet meer. Hoe dan ook, ineens realiseerde ik me, dat er iets was veranderd, al wist ik niet precies wat. Een vreemd gevoel van vermoeidheid. Jarenlang had ik volgehouden dat ik weliswaar fysiek ouder werd, maar dat ik me mentaal niet ouder voelde worden. Wellicht hadden de afgelopen jaren sluipend hun sporen nagelaten en was het omslagpunt bereikt: ik ben ouder geworden. Ik heb geen zin meer in de voortwoekerende onwelgevalligheden van het leven. Ik wil het lawaai van de wereld niet meer. Ik wil stilte in mijn hoofd. Stilte om me te kunnen concentreren. Om mijn verplichtingen na te kunnen komen. Om te lezen en te schrijven. Misschien moet ik mezelf opnieuw uitvinden.