Soms hoor ik pas hoeveel geluid een laptop of pc maakt als ik het uitgeschakeld heb. Of hoezeer het beeldscherm nadrukkelijk mijn aandacht trok, wanneer ik deze op zwart heb laten gaan. Als ik 's avonds laat nog wat wil lezen, zorg ik dat mijn laptop uit is. Dat is het mooie van die virtuele wereld, ik kan het met een muisklik doen verdwijnen. Alleen nog een boek op een leesplank, pen en aantekenschrift ernaast. Dan hoor ik weer vaag de geluiden van de echte wereld buiten, zoals ik dat ook hoorde in mijn studententijd toen ik nog niet over een virtuele wereld kon beschikken. Even zit ik weer in mijn studentenkamer achter mijn bureau waar ik mijn spiegelbeeld in het raam zag als ik opkeek van mijn lectuur. Toen al ervoer ik hoe de wereld groter wordt als je langzaam maar zeker opgaat in het boek dat je leest. Ik weet me dan verbonden met een geschiedenis van lezende en schrijvende mensen. De monnik in zijn cel, de rederijker achter zijn werktafel, de bohemien op zijn armoedige zolder. Zou het een wereld zijn die langzaam maar zeker aan het verdwijnen is? Zou een eeuwenoude lees- en schrijfcultuur verloren gaan of marginaal worden door het gebruik van apparaten? En zou dat erg zijn?