Elke keer wanneer ik een boek van Anjet Daanje lees, vraag ik me af waarom zij geen grotere bekendheid geniet. Doorgaans worden haar boeken goed tot welwillend besproken en ze zijn absoluut de moeite waard. De afgelopen jaren ben ik maar twee mensen tegengekomen die de boeken van deze schrijfster kennen: één slechts van horen zeggen, de ander had enkele boeken gelezen en in de kast staan.

Wat me elke keer weer opvalt aan haar boeken is de vorm, de rangschikking van de hoofdstukken. Gezel in marmer is een grote puzzel, het verhaal is in vele stukken gehakt en doorelkaar geplaatst. Het werkt fantastisch. De vorm van Delle Weel lijkt aan te sluiten bij het onderwerp van het boek. Alles draait om een soap rond de chefkok van een restaurant en de invloed die deze soap heeft op een aantal vrouwen die in meer of mindere mate betrokken zijn bij deze soap. Elk hoofdstuk is gewijd aan het wel en wee van één van deze vrouwen en het boek krijgt daardoor eveneens iets van een soap, zonder de oppervlakkigheid ervan, maar wel met de dwingende behoefte om verder te lezen.

Dit laatste raakt aan een ander kenmerk van de boeken van Anjet Daanje. Het zijn niet zozeer de gebeurtenissen in het verhaal die spannend zijn, maar de wijze waarop deze gebeurtenissen ingrijpen in de personages. Anjet Daanje weet dat zo te beschrijven dat ik elke keer een grote betrokkenheid voel bij haar hoofdpersonen. Je wilt weten hoe hun leven verder gaat, hoe het zal aflopen. Iets wat ook een soap kenmerkt, maar in deze boeken zit meer ernst en geloofwaardige emotie. En de lezer zal een geduldige lezer moeten zijn.

Anjet Daanje schrijft eveneens scenario's, in 2012 was een dramaserie De geheimen van Barslet op Nederland 2 te zien. Ik heb dat helaas gemist. In Delle Weel komt de wereld van de studio's, de filmset, nadrukkelijk voorbij. Maar het is niet alleen de kennis van de filmwereld die zo levendig aanwezig is in Delle Weel, maar ook de techniek van de montage, het scenario, de wisseling van camera enzovoort die ik hier en daar in het boek meen te proeven.

Op de omslag van Delle Weel heeft de uitgever een citaat van Kees 't Hart afgdrukt: Anjet Daanje is goed, zeer goed. Dat is niets teveel gezegd.

Waarheid is het verhaal waarin de meerderheid van de bevolking gelooft. Dat verandert met het jaar, met de dag. En als je handig bent, zorg je dat ze geloven wat jij wilt. Denk je dat jij weet waarom een of andere bekende Hollywoodacteur gaat scheiden, waarom er ineens een broeikaseffect uit de lucht komt vallen, hoeveel moslims ervan dromen om ons op te blazen, waarom we ergens ver weg in een onbekend land oorlog voeren? Ja? Weet je waarom je dat denkt te weten. Omdat je het op de televisie hebt gezien. De televisie bepaalt wat echt is. De kijkers geloven gretig in de onheilsvoorspellingen en drama's die ze iedere avond op hun scherm zien. Dit is een ongekende ramp, het einde van de wereld zoals wij die kennen, nu wordt alles anders. Ja, wat moet je dan? Als iedereen het zegt zal het wel kloppen. Mensen willen geen waarheid, Wina, ze willen iets om in te geloven. Meer niet. En dat ben jij. Wat is daar mis mee? Ze houden van je, van ieder woord dat je zegt, van je adembenemende verschijning, van de vrouw die je naar je evenbeeld hebt geschapen, die zij uit jou hebben geschapen. Je bent een geschenk aan hen. Je maakt hen gelukkig. Zo moet je het zien. Je maakt hen gelukkig, en dat maakt jou weer gelukkig. Weet je hoe zeldzaam dat is? Je bent uitverkoren. Ga heen en zeur niet, geniet van wat je in de schoot is geworpen.

Waar is die grens tussen verzinsel en werkelijkheid waarover hij het heeft? Die bestaat helemaal niet. Hij kent alleen interpretaties van de realiteit, wat zijn zintuigen aandragen, wat hij daarbij denkt, wat hij zich herinnert, wat een ander hem vertelt en hij dan weer op zijn eigen manier duidt. De realiteit is een constructie, in ieder hoofd weer een vernuftige nieuwe, een gammele, een stevige, een sobere, een ingewikkelde, maar allemaal verzonnen. Hij is juist degene die doodsbang is voor de wereld om hem heen, zegt zij, daarom probeert hij hem in een vorm te persen die houvast biedt, waarheid, verzinsel, zijn gelijk, haar ongelijk, zonder dat durft hij niet te leven.

Anjet Daanje Delle Weel, 392 & 451