De cirkel is rond. Waar het ooit begonnen is, daar moet het ook eindigen in een nieuw begin. Als een ensō, de zenboedhistische cirkel die met één vloeiende beweging wordt gekalligrafeerd, maar die zelden gesloten is.

Vanaf dat moment hebben we gepraat en gepraat en gepraat.

In die zomer bereikte de Franse zon haar hoogste stand en begon aan een jarenlange ondergang in mij.

Alhoewel het niet de intensiteit van vroeger had, herinnerde ik me ineens hoezeer het een feest was om eindeloos met elkaar te praten.

In de schemer hoorde ik buiten kinderen lachen, de muziek van het verdwijnende licht achter de horizon. De nacht bracht stilte om te lezen, te schrijven, te mijmeren. Het waren mooie jaren.

En nog steeds, wanneer ik dit opschrijf, voel ik herwonnen ruimte in mezelf, donkere wolken maken plaats.

Heb ik je niet lang geleden gezegd dat je de mooiste ogen hebt? Maar zelfs die laatste herinnering begint op te lossen in het ochtendlicht. Ik heb nu mooiere gezien. De cirkel is rond, maar nog niet gesloten.