ik ga naar binnen
naar mijn denken en mijn hart en wat nog eenvoudig is
te vinden tussen het decembergras van de herinnering

ik ga naar binnen zonder de mensen
naar de dromen die verlangens werden en languit
op mijn lever lagen tot ze als vrienden konden dienen

ik ga naar binnen
naar de stilte van de witte woorden
die onmerkbaar verschuiven in de sneeuw
zo wil ik onthouden wat de winter ons leert
en bewaren wat wij misschien kunnen delen

ik ga naar binnen onder de mensen

Roel Richelieu Van Londersele Een mens op de bodem, 45