Zou ik mezelf kunnen lezen als een boek? Als een filoloog die bladzijde na bladzijde al die vergeten beelden, al die vergeten herinneringen en ervaringen aan het licht brengt? Zou het een goed geschreven verhaal zijn? Op hoeveel betekenislagen zou ik stuiten? Hoe diep zou ik kunnen gaan? Wellicht valt er na de laatste geologische laag, daar waar voorbij wordt gegaan aan de betekenis van de taal, helemaal niets meer te begrijpen! Is een spiegeling aan de oppervlakte dan niet meer dan genoeg?