Het licht trekt zich terug en het rumoer van de virtuele wereld verstomt. Stilte. Ik draai de stoel naar mijn bureau, sla een boek open en ga lezen. Maar nu dienen de vergeten geluiden zich aan. De vogels op het dak, het ruisen van regen, het snuiven van de wind. De wereld krijgt diepte door deze geluiden, een diepte waarin mijn stem weer kan fluisteren van vervlogen tijden. Dan pak ik mijn dagboek en schrijf voordat de zachte echo's van mijn herinneringen voor altijd onhoorbaar in het duister van de nacht verdwenen zijn.