Soms weet ik niet zo goed waarom een schilderij mij treft en ik kan het maar zelden verklaren. Ik ben geen goede kijker en ik laat het graag aan anderen over om iets verstandigs over beeldende kunst te zeggen. Werd ik bij dit schilderij terug geworpen in de tijd, de tijd dat ik met mijn ouders op vakantie in Oostenrijk was en wandelingen maakte in de bergen? Hoe vaak passeerden we niet zo'n waterpoeltje, die je in het voorbijgaan opmerkt, maar waar je verder geen aandacht aan schenkt? Of deed ik dat misschien wel wanneer ik even op adem wilde komen. Zag ik dan ook de vage weerspiegeling van de hemel in het water? Natuurlijk kan het ook zijn dat mijn eeuwig terugkerende fascinatie voor de bergwandelaar Nietzsche me ontvankelijk maakt voor dit schilderij, hij zal immers ook vaak aan dit soort poeltjes voorbij gelopen zijn. Ik moest zelfs denken aan de film Stalker van Andrej Tarkovski, de langzame camerabewegingen boven laagstaand water met allerlei achtergelaten voorwerpen, voorwerpen die verwijzen naar verdwenen leven. Onwillekeurig kijk ik of ook hier op het schilderij iets op de bodem ligt, maar hoe dichterbij ik probeer te komen, hoe abstracter het schilderij lijkt te worden. Bron van herinneringen zonder horizon.

John Singer Sargent (1856-1925)
Alpine Pool (1907)