Nee mam, ik lees niet om antwoorden te vinden, of: niet meer, misschien was dat ooit wel de reden. Of zocht ik juist bevestiging van mijn eigen overtuigingen, dat zou ook kunnen. Of wilde ik met mijn belezenheid indruk maken op anderen, ik ben niet zo sportief weet je, je moet ergens je status vandaan halen, nietwaar? Maar daar gaat het niet om. Kijk, er zijn natuurlijk mensen die nog veel belezener zijn dan ik en die het allemaal veel beter begrijpen dan ik. Toch denk ik, dat ik relatief veel gelezen heb, ook veel historische boeken en waar het mij om gaat, is dat ik denk dat er niet zoveel veranderd is sinds de mens is gaan schrijven. De stijl mag veranderd zijn, de vraagstelling impliciet of expliciet ook, maar ik denk eerlijk gezegd dat de vragen als waarom, waartoe, waarheen nog steeds dezelfde zijn. Al die wetenschap, filosofie, verhalen, wezenlijk gaan ze nog steeds over hetzelfde: wij mensen, wij begrijpen er geen reet van. En de mensen die doen alsof ze het wel begrijpen, die wantrouw ik. Ach, God, Wille zur Macht, Dao, Boeddha en ga zo maar door, allemaal leuk en aardig, maar het zijn van die wanhopige pogingen om grip te krijgen op de werkelijkheid. Al dat geleuter over transcendentie en dergelijke, we denken de werkelijkheid te kunnen doorgronden, maar soms vermoed ik dat het alleen maar over onze eigen onmacht gaat. Natuurlijk hebben we illusies nodig, mama, dat snap ik best, maar verabsoluteer ze niet. Of durf te twijfelen, te aarzelen, er nog eens over na te denken. Accepteer dat we uiteindelijk geen antwoorden hebben, en dan ook geen enkele, juist dat geeft zo veel vrijheid. Waarom ik dan nog lees? Omdat het prachtig is, al die gedachten, filosofische pogingen en verhalen, ik vind het schitterend, dat eindeloze proberen antwoorden te vinden, die gesprekken over de dood heen. Het geeft me troost, mama, te weten dat ik niet alleen ben met deze vragen en niet alleen met die grote stilte die op deze vragen volgt.