Ik heb het gevoel dat ik moet spreken. Urenlang. Dagenlang. In de hoop dat woorden blokkades kunnen slechten. Maar het zijn dezelfde blokkades die de weg afsluiten naar het spreken. Zo draai ik in cirkels rond en komen er woorden die ontkennen en bagatelliseren. Het klankbord blijft ongebruikt, zoals het papier wit blijft voor de schrijver. Gedachten stapelen zich op en zwaartekracht maakt ze zwaarder. Sisyphos, hoe kreeg jij die rotsblok überhaupt boven voordat deze weer in de diepte stortte?