Alle boeken lagen op de grond. Hun thuis, de boekenkast, had ik stofvrij gemaakt. Resten spinnenwebben aan de open achterzijde waren verdwenen in de stofzuiger, de plankjes waren stuk voor stuk schoon geboend. Ik was klaar voor de laatste fase, de selectie.

Dochter M. gaat helpen, boek voor boek geeft zij mij aan. Elk exemplaar neem ik in de hand, ik blaas het stof eraf en neem met een doek voor- en achterzijde af. Ondertussen bedenk ik of het mag blijven of niet. Vragen als 'word ik blij van dit boek als ik het bewaar?' of 'zou ik het ooit nog herlezen of om andere redenen uit de kast pakken?'. Ik had vermoed dat het moeilijk zou worden, maar het ging eigenlijk vrij vlot. Boeken die mochten blijven gingen in de kast, boeken die ik zou laten gaan kwamen op een aparte stapel. M. had al snel door waar ik mee bezig was en probeerde te raden en te beïnvloeden. Terwijl ze me Zomerleven van Cyriel Buysse aangaf, zei ze: deze mag zeker wel blijven, hè? Ik nam het boek in mijn handen, liet de doek erover heen gaan en zei: ja, deze blijft, en ik plaatste het naast De huilende libertijn van Andreas Burnier.

Er kwamen veel herinneringen boven en in zekere zin was het een reis door de tijd. Van elk boek wist ik wel ongeveer wanneer en waarom ik het had gekocht en hoe het lezen ervan was verlopen. Langzaam maar zeker kwam het besef, dat het niet alleen om de boeken ging, niet alleen de boekenkast werd opgeruimd, er gebeurde iets in mijn hoofd. Ik was de balans aan het opmaken, ik maakte schoon schip, ik ruimde ballast en realiseerde me dat het niet bij de boeken zou blijven. Incipit midlifecrisis, grimlachte ik. Uiteindelijk zal ik de zwarte doos tevoorschijn halen en al die correspondentie uit een ver verleden doornemen en besluiten dat het nu lang genoeg geduurd heeft.

Aan het einde van de dag staan de dozen met boeken die het niet gered hebben op zolder. Meer dan honderd boeken, schat ik, misschien zelfs wel tweehonderd. Nu een nieuw tehuis voor ze vinden. Tevreden kijk ik naar de boekenkast, schoon en fris, opnieuw geordend met boeken die me dierbaar zijn en boeken waar ik nog verwachtingen bij koester. De ruis is verwijderd, er is weer ruimte en vooral rust. De eerste stap is gezet.