Bij de volgende test moest ik reageren op afbeeldingen die zij één voor één omhoog hield. Elke afbeelding was een moment in een verhaal, het was aan mij om te vertellen wat vooraf gegaan zou kunnen zijn en wat erop zou kunnen volgen. Een verhaal vertellen, dat zou voor mij geen probleem moeten zijn.

Rinkelende bellen, dalende slagbomen. Ik kon het niet. Ik wachtte op een passerende trein die niet kwam en nooit zou komen. Iets liet me in de steek en dat iets was ik zelf.

De bibliotheek met ongeschreven boeken is vast vele malen groter dan die met geschreven exemplaren. Sommige boeken verhuizen in de loop van de tijd van het ene naar het andere gebouw. Ik heb besloten dat mijn boek ongeschreven zal blijven. Het is terug gebracht en op een plank gezet waar het onvindbaar is, in het stof waarvan dromen gemaakt schijnen te zijn.