Ontbijt. De vraag: papa, waarom doen mensen dat eigenlijk?

Dat woordje: eigenlijk.

Ik mompel iets als dat weet ik ook niet, hoor. Het is waar, ik weet het niet, maar ik zeg het ook om tijd te winnen. Mijn gedachten gaan alle kanten op. Natuurlijk, ik kan gaan roepen hoe stom en dom die mensen zijn, dat het idioten zijn, gestoorden, maar ik weet ook dat dat geen bevredigend antwoord is. Ik moet proberen ze gerust te stellen.

Onhandig begin ik een verhaal over mensen die graag willen dat de wereld beter wordt, een wereld waarin iedereen blij en gelukkig is. Heel veel mensen hebben ideeën hoe dat zou moeten. Ze denken, als iedereen nou maar naar ons luistert en zich aan onze regels houdt, dan komt het goed met de wereld. Alle mensen hebben dat wel een beetje in zich, maar soms zijn er mensen die geweld gebruiken en die zeggen, als je nu niet luistert dan doe ik je wat aan. Dat heb je in het klein, maar ook in het groot. Jullie zullen op school bij geschiedenis wel geleerd hebben dat er ontdekkingsreizigers waren die wilden dat iedereen christelijk werd. En misschien dachten ze in de Tweede Wereldoorlog ook wel, dat als iedereen naar Duitsland zou luisteren, dat iedereen dan gelukkig zou worden. Eigenlijk hoort dat bij mensen en het is van alle tijden. Het zit, denk ik, in de aard van mensen, daar doe je niet zoveel aan. Het is alleen zo verschrikkelijk verdrietig dat mensen niet meer willen praten, ruzie maken, oorlog voeren en aanslagen plegen en dat er dan zoveel mensen dood gaan. Vaak wilden ze wel praten, maar luisterden ze niet of werd er niet geluisterd. Of er zijn mensen die zeggen: wat jullie doen is fout en daarom zijn jullie verkeerd, we begrijpen jullie niet en we willen jullie niet begrijpen, daarom praten we niet meer met jullie, jullie zoeken het maar uit, we willen niks meer met jullie te maken hebben. Dat loopt heel vaak verkeerd af en er kan zelfs oorlog van komen en dan is het al te laat. Ach, weet je, heel veel mensen hebben goede bedoelingen en denken het beter te weten dan anderen. Het is altijd goed om met elkaar te praten, naar elkaar te luisteren en te proberen elkaar te begrijpen, vriendelijk en aardig te blijven, al is dat soms best moeilijk, ook voor grote mensen. En daarnaast, soms is het ook helemaal niet erg om boos te worden, ruzie te maken, elkaar uit te schelden en te kwetsen. Dat kan ook heel erg de lucht klaren, zoals een onweersbui ook heel erg verfrissend kan zijn.

Het is even stil aan tafel en in die stilte denk ik, dat het ook beter kan zijn om te zwijgen, geen oordelen te hebben. Zijn wij niet allemaal mensen, hebben wij niet allemaal die duistere kant in ons, het vermogen om kwaad te doen, destructief te zijn, kapot te maken?

Dan zegt M. dat er kinderen in haar klas zitten die moslim zijn en dat die dit ook heel erg vinden en dat ze dat helemaal niet willen en dat het van de islam ook helemaal niet mag, andere mensen dood maken. Ik knik, mijn dochter van acht snapt het, waarom snapt een volwassen vent als Geert Wilders het dan niet?

Papa, kan dit ook in Nederland gebeuren? Ik zucht. Ja, ik ben bang dat het ook in Nederland kan gebeuren, maar er zijn heel veel papa's en mama's bij de politie en het leger die hun best doen om het te voorkomen. Bovendien is de kans heel erg klein, je kunt maar beter opletten voor al die gekken met een rijbewijs in het verkeer, die zijn veel gevaarlijker.

Ik zie een glimlach, het is tijd om naar school te gaan.