Schijnbaar had ik thuis mijn rugzak niet goed ingepakt. Toen ik op de afgesproken plek kwam waar ik twee reisgenoten ontmoette, bleek er van alles in te ontbreken. Ik herkende de mannen nauwelijks, waren het medeleerlingen geweest op de middelbare school? Er was nog tijd voordat we naar Taizé zouden vertrekken om in de dichstbijzijnde plaats de nodige, ontbrekende kleding te kopen. Dus fietste ik door een landschap die ik moeizaam herkende uit eerdere bezoeken aan deze wereld. Natuurlijk maakte ik een omweg, dat leek me verstandig. Ook in de plaats zelf – geen idee welke plaats, maar ik was er eerder geweest – had ik het gevoel dat ik voortdurend een andere dan de kortste weg moest nemen. Ik bereikte een kledingwinkel, keek rond en wilde hulp. Maar het personeel leek er niet te zijn om de klanten van dienst te zijn. Op deze wijze zou alles verkeerd lopen, ik zou te laat terug zijn en ik zou nooit mijn bestemming bereiken. Een angstige onrust diende zich aan en op het moment dat de paniek toesloeg, stokte het verhaal en loste het op in het duister van de nacht. Ik vond het terug in de stilte van mijn slaapkamer.