Ik had het 's middags al aangekondigd, vanavond komt een programma op televisie waar papa graag naar kijkt. Zomergasten. Ze zuchten, maar als het zover is spelen ze, kijken ze zo nu en dan op, stellen vragen en kruip ik wat dichter naar de televisie zodat ik mevrouw Hertzberger wat beter kan volgen. Als het tijd is voor de kinderen om naar bed te gaan, tonen ze zich van hun zelfstandige kant, ik hoef alleen maar wat te sturen, te stimuleren, maar eigenlijk gaat het allemaal prima. Als de pyama's aan zijn, de tanden gepoetst en al die andere rituelen, staat M. aarzelend bij de deur en kijkt naar de televisie. Als ik vraag wat er aan de hand is, antwoordt hij: het gaat over bacteriën, dat vind ik eigenlijk best wel interessant. Ik antwoord dat het nu echt bedtijd is, maar dat ik het programma ook opneem, dus als hij wil kunnen we een andere keer een stukje terug kijken. Dat vindt hij prima. Als ik het gesprek op televisie even wat minder interessant vind, stop ik de kinderen in, nog even een knuffel en een kus. Dan kan papa in alle rust verder kijken naar twee vrouwen die een gesprek voeren op het dak van een in een bassin verzonken caravan.