Het was alsof hun zwijgen vertelde over de vele seizoenen die voorbij zijn gegaan. Voor sommigen tientallen jaren, anderen hebben de grote oorlog nog meegemaakt en er zijn er die zich de tijd zonder auto's en vliegtuigen nog herinneren. Maar werkelijk oud zijn zij die de tijd voor de industriële revolutie nog diep in zich dragen, de tijd zonder vervuiling, de tijd dat mensen in het bos nog zeldzaam waren. Terwijl ik aan ze voorbij ga bewonder ik hun geduld en hoe ze langzaam maar zeker, laagje voor laagje, zich uitstrekken in de ruimte, een langzaam ontwaken. Dan hoor ik ze kraken in de wind.