wij komen voor het voetlicht, spelen en gaan weer
als de tijd verstrijkt, versnelt de metronoom

er zijn er die rollen vertolken, hun stemmen reiken
als zij open doekjes krijgen, knakken zij diep

luister, er is geen duister in de engelenbak

er zijn er die terzijde blijven, zij hebben koorden
als het doek valt, verschuiven zij ruimte

proef, opgewarmd worden beelden vloeibaar

anderen gaan niet op en af, zij vangen vallende stiltes
in gedachten bewaren zij vergeten