«   i   »

1642

14 februari 2018

Ik zag haar juichen, ik zag haar lachen, ik zag haar volledig uit haar dak gaan, een sterk staaltje van euforie.

De vraag: wat gaat er nu door je heen?

Het antwoord: het is alsof er een droom uitgekomen is.

Alsof.

Ik moest aan al die andere sporters denken. Hun droom was niet uitgekomen, omdat de heldin van de dag een paar tienden van een seconde sneller was geweest. Hadden zij nu gefaald?

Een paar tienden van een seconde! (Hoe lang duurt een knipper van je ogen?) Jarenlang had zij getraind, haar hele leven ingesteld op het bereiken van het hoogst haalbare. Alles moest ervoor wijken, zelfs vrienden en familie moesten maar begrijpen dat zij werkte aan het uitkomen van haar droom, de droom een paar tienden van een seconde sneller te zijn dan de anderen. Zodat zij en niet de andere dromers op het erepodium kon gaan staan.

Het publiek juicht, de journalisten prijzen haar, het is ongekend. Misschien was hun droom nu ook uitgekomen, hun droom om ooit hun heldin te zien winnen. Daarvoor hadden ze veel uitgegeven om met het vliegtuig de halve wereld over te reizen. Om haar te zien juichen, om haar te zien lachen, om haar volledig uit haar dak te zien gaan. Om zelf te juichen en te lachen. Nu was iedereen gelukkig, er was immers een droom uitgekomen.