«   i   »

1683

8 september 2018

Ik keek uit over het golvende heideveld. De lucht was tingrijs met flarden laaghangende wolken vol van neerslag. Ik groette mijn vriend de gespleten boom en hij knikte terug.

Dit is het, dacht ik, zo moet het zijn. De grote stilte. Alleen met de verborgen verhalen van planten en dieren en de taal van de wind. Alles volstrekt vanzelf gaand, spontaan zonder spontaniteit. Geen diepere betekenissen, alleen zo-zijn.

Als het mogelijk zou zijn tijd en ruimte te bevriezen in een ondeelbaar moment, dan nu